അയാളും ദൈവവും
കാലത്തിന്റെ ഭ്രമണത്തില് അയാളുടെ ജീവനിലെ മഞ്ഞും മഴയും പെയ്തു തീര്ന്നു. മനസ്സിലെ ഋതുഭേദങ്ങളില് വേനലിന്റെ ചൂടും ശൈത്യത്തിന്റെ കുളിരും അന്തര്ധാനം ചെയ്തിറങ്ങി. ഇന്ധനം തീര്ന്ന വാഹനമെന്നോണം അയാളുടെ ഹൃദയം അവസാന കുതിപ്പിനായി നിന്ന് വിറച്ചു.
അയാള് അവസാന ശ്വാസത്തിലായിരുന്നു...
തന്റെ മരണം തിരിച്ചറിഞ്ഞ അയാള് തന്റെയരികിലേക്ക് ദൈവമൊരു വലിയ പെട്ടിയുമായി നടുന്നടുക്കുന്നത് കണ്ടു.സഫലമായ തന്റെ ജീവന്റെ സമ്പാദ്യങ്ങളെല്ലാം കൂടെ കൊണ്ടുപോകാനുള്ള പെട്ടിയുടെ വലിപ്പം കണ്ടു അയാളല്പ്പം ആശ്ചര്യപ്പെടാതിരുന്നില്ല.
ദൈവം അയാളോടായി പറഞ്ഞു....
ദൈവം : ശരി മകനെ.. പോകാനുള്ള സമയമായി.....
അയാള് : ഇത്ര പെട്ടെന്നൊ? എനിക്കിനിയും ഒരു പാട് കാര്യങ്ങള് ചെയ്തു തീര്ക്കാനുണ്ട്.
ദൈവം :ക്ഷമിക്കണം...നിന്റെ സമയം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു... വരൂ പോകാം നമുക്ക്....
വളരെ കൌതുകത്തോടെ അയാള് ദൈവത്തോടായി ചോദിച്ചു....
അയാള് : എന്താണ് ആ പെട്ടിയില്?
ദൈവം : നിങ്ങളുടെ സമ്പാദ്യങ്ങള്...
അയാള് : എന്റെ സമ്പാദ്യങ്ങള്?....അതായത് എന്റെ വസ്ത്രങ്ങള്, എന്റെ പണം
തുടങ്ങിയവ....
തുടങ്ങിയവ....
ദൈവം : അതൊന്നും ഒരിക്കലും നിന്റെതായായിരുന്നില്ല....അതെല്ലാം ഭൂമിയുടെതു
മാത്രമായിരുന്നു
മാത്രമായിരുന്നു
അയാള് : എന്നാലെന്റെ ഓര്മ്മകള്?
ദൈവം : അതെല്ലാം കാലത്തിന്റെതായിരുന്നു...
അയാള് : എന്റെ മികച്ച പ്രകടനങ്ങള് ഞാന് നേടിയെടുത്ത പാഠവങ്ങള്?
ദൈവം : അതെല്ല്ലം നീ പരിതസ്ഥിതികളാല് പഠിച്ചെടുത്തതാണ്
അയാള് : അതുമല്ലെങ്കില് പിന്നെ എന്റെ കുടുംബവും സുഹൃത്തുക്കളുമാണോ?
ദൈവം : അല്ല മകനെ....അതെല്ലാം നീ സഞ്ചരിച്ച വഴികളുടെതായിരുന്നു
അയാള് : എന്റെ എല്ലാമായ ഭാര്യയും മക്കളും?
ദൈവം : ഒരിക്കലുമല്ല..അതെല്ലാം നിന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെതായിരുന്നു
അയാള് : എന്നാല് ഉറപ്പായും ഞാന് തേച്ചു മിനുക്കി വെളുപ്പിച്ചെടുത്ത എന്റെ
ഈ ശരീര്മായിരിക്കും?
ഈ ശരീര്മായിരിക്കും?
ദൈവം : അല്ലേയല്ല...അതെല്ലാം മണ്ണിനു അവകാശപ്പെടതാണ്...
അയാള് : ഇതൊന്നുമല്ലെങ്കില് പിന്നെ തീര്ച്ചയായും എന്റെ ആത്മാവു തന്നെ... ഞാന് സ്വായത്തമാക്കിയ ആത്മവിദ്യ കൊണ്ട് ഇപ്പോഴും പ്രകാശമാനമായി നിലകൊള്ളുന്ന....
ദൈവം : മകനെ നീ വല്ലാതെ തെറ്റിദ്ധരിച്ചിരിക്കുന്നു...നിന്റെ ആത്മാവ് ഞാന്
നല്കിയതായിരുന്നു.
നല്കിയതായിരുന്നു.
അയാളുടെ കണ്ണുകള് നിറഞ്ഞൊഴുകി, ഒരുവേള ഉത്കണ്ടയോടെയും ഭയത്തോടെയും അയാളാ ആ പെട്ടി തുറന്നു...അത് തികച്ചും ശൂന്യമായിരുന്നു...വിങ്ങുന്ന ഹൃദയവും നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളുമായി അയാള് ദൈവത്തിനു മുന്നില് നിന്ന്നു...അവസാനം തൊണ്ടയിടറി ചോദിച്ചു
അയാള് : ഞാന് ഒരിക്കലും എന്റെതായി ഒന്നും നേടിയിരുന്നില്ലേ?
ദൈവം : അതെ...അതാണതിന്റെ ശരി..നീ ഒരിക്കലും നിന്റെതായി ഒന്നും നേടിയിരുന്നില്ല
അയാള് : എന്നിരുന്നാലും എന്റെതായി എന്തെന്കിലുമുണ്ടാവില്ലെ ഈ ഭൂമിയില്...
അതെന്താണ്?
അതെന്താണ്?
ദൈവം : നീ ജീവിച്ച നിമിഷങ്ങള്..നീ ജീവിച്ച ഓരോ നിമിഷങ്ങളും നിന്റേതു മാത്രമായിരുന്നു....
ദൈവത്തിന്റെ പിന്നിലായി ആ ശൂന്യമായ പെട്ടിയുമായി അയാളും മെല്ലെ നടന്നു നീങ്ങി.
No comments:
Post a Comment